وقتی یکی بهت حرفی میزنه ک دلخور میشی یا دلت میشکنه، ممکنه تحمّل نکنی، از کوره در بری و جوابشو بدی...

همین جواب دادن، چندتا نتیجه‌ی منفی پشتش داره...

طرف مقابل هم باز جوابتو میده، دلخوری پیش میاد، حرفهایی زده میشه ک نباید، اگر بزرگتر از خودت باشه ک حرمت‌ها هم شکسته میشه!

در نتیجه کینه ب وجود میاد...( همون چیزی ک خدا گفته توی دل هیچ مؤمنی نیست. و اگر باشه دعاش مستجاب نمیشه.)

.

ولی اگر جوابش رو ندی و سکوت کنی، یه مرحله ب خدا نزدیک‌تر میشی و آرامشش رو توی قلبت حس میکنی.

حالا اگر علاوه بر جواب ندادن و سکوت، ازش بگذری و ببخشیش؛ یه پله‌ی دیگه میری بالاتر...

اگر براش دعا کنی ک خدا هم ازش بگذره و ببخشتش، خییییلی ب خدا نزدیک‌تر میشی. خییییلی...

و حالا اگر همه‌ی اینا رو برای رضایت خدا انجام بدی و از خودت ب خاطر رضایتش بگذری، اونوقت این نزدیک شدن رو قلباً میتونی حس کنی...

اونوقت شااااید بتونی مصداق آیه‌ی «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً...» بشی...!

.

تو زندگی روزانه‌مون دنبال مصادیقش بگردیم...ب موارد زیادی برمیخوریم ک فقط ب نفع خودمون حرف زدیم یا کاری کردیم...

و خدا هیچ جایی توشون نداشته...

.

+خوب بودن و خدایی بودن سخته؛ ولی شدنیه...

فقط با گذشتن از «خود» شروع میشه...